แนวคิดของสถาปนิกซอฟต์แวร์ต้องพัฒนาไปพร้อมกับระบบนิเวศของเรา และไม่มีที่ไหนที่เห็นชัดไปกว่าเรื่องการกำหนดขอบเขต (scoping) ของ architectural characteristics framework แบบเก่าจำนวนมากที่ใช้กำหนด architectural characteristics มีจุดอ่อนร้ายแรง นั่นคือสมมติว่าทั้งระบบมี architectural characteristics ชุดเดียวกันหมด แม้บางครั้งมันก็ยังเป็นจริงอยู่ แต่ architecture สมัยใหม่หลายแบบ เช่น microservices มี architectural characteristics ที่แตกต่างกันในระดับ service และระดับระบบ
ขอบเขตของ architectural characteristics เป็นตัวชี้วัดที่มีประโยชน์สำหรับสถาปนิก โดยเฉพาะในการกำหนด architecture style ที่เหมาะสมที่สุดเพื่อใช้เป็นจุดเริ่มต้นของการ implement ตอนที่เรากำลังเขียนหนังสือ Building Evolutionary Architectures เราต้องการเทคนิคเพื่อวัด structural evolvability ของ architecture style แต่ละแบบ ไม่มีตัวชี้วัดที่มีอยู่ตัวใดให้รายละเอียดที่ถูกต้องพอ หัวข้อ "Structural Measures" พูดถึง code-level metric หลากหลายที่ช่วยให้สถาปนิกวิเคราะห์แง่มุมเชิงโครงสร้างของ architecture ได้ — แต่ไม่มี metric ตัวไหนสะท้อนเรื่อง scope เลย พวกมันเผยรายละเอียดระดับต่ำเกี่ยวกับโค้ด แต่ประเมิน dependent component ที่อยู่นอกโค้ดเบส (เช่น ฐานข้อมูล) ซึ่งส่งผลต่อ architectural characteristics หลายตัวไม่ได้ โดยเฉพาะด้าน operational ไม่ว่าสถาปนิกจะทุ่มเทออกแบบโค้ดเบสให้มี performance ดีหรือมี elasticity สูงแค่ไหน ถ้าฐานข้อมูลของระบบไม่สอดคล้องกับ characteristics เหล่านั้น ความพยายามนั้นก็จะไม่สำเร็จ
เมื่อหาตัวชี้วัด scope ที่ดีไม่ได้ เราจึงสร้างมันขึ้นมาเอง เราเรียกมันว่า architecture quantum