เรา ได้แยกความแตกต่างระหว่าง architectural style กับ architectural pattern ไว้ใน Chapter 9 แล้ว ทบทวนสั้น ๆ ว่า style คือ topology ที่มีชื่อเรียก ซึ่งสถาปนิกใช้แยกความแตกต่างกันด้วย topology, physical architecture, การ deploy, รูปแบบการสื่อสาร และ data topology ที่ต่างกัน ส่วน architecture pattern ได้แรงบันดาลใจมาจากหนังสือที่มักถูกอ้างถึงบ่อย ๆ อย่าง Design Patterns คือ solution ที่ถูกวางบริบทให้เข้ากับปัญหาหนึ่ง ๆ
สิ่งสำคัญคือต้องแยกความแตกต่างระหว่าง architecture pattern กับ “best practice” (จะพูดถึงในรายละเอียดเพิ่มเติมใน Chapter 21 ) การเรียกอะไรสักอย่างว่า “best practice” เป็นการบอกเป็นนัยว่าสถาปนิกมีหน้าที่ชัดเจนที่จะต้องใช้ practice นั้น ทุกครั้งที่สถานการณ์นั้น ๆ เกิดขึ้น การเรียกมันว่า better practice อาจจะยังพอมีที่ถกเถียงกันได้ แต่ไม่หรอก—เราเรียกมันว่า best practice ซึ่งทำให้สถาปนิกปิดสมองแล้วใช้ solution เดิม ๆ ซ้ำไปซ้ำมาได้ตลอด
อีกสิ่งหนึ่งที่สำคัญคือการแยกความแตกต่างระหว่าง pattern กับ solution เครื่องมือ, framework, library และ software-development artifact อื่น ๆ อีกมากมาย ต่างก็ encapsulate pattern หนึ่งหรือหลาย pattern ไว้ในตัว—ขึ้นอยู่กับว่าถูก implement มาอย่างไร ด้วยระดับความ fidelity และการผสมปนเปกับ pattern อื่น ๆ ที่แตกต่างกันไป ให้โฟกัสที่การระบุ pattern ที่เหมาะสมที่สุดก่อน แล้วค่อยเลือก implementation ที่เหมาะสมที่สุดสำหรับมันทีหลัง
เราจะนำเสนอตัวอย่าง pattern ที่เป็นตัวแทนจำนวนหนึ่งในบทนี้ เพื่อเปรียบเทียบและให้บริบทกับ style ที่เราแนะนำไปแล้วใน Part II ของหนังสือเล่มนี้ ตัวอย่างแรกของเรา ซึ่งเป็น architecture reuse pattern จะช่วยอธิบายความแตกต่างระหว่าง pattern กับ implementation ให้ชัดเจนขึ้น